چه دردمند و غریبانه زیستی، ای مرد

                                                تو چیستی؟ ز کجایی؟ تو کیستی ای مرد؟

   کسی ز محرم و بیگانه از تو یاد نکرد

                                                 برند نام تو اکنون که نیستی، ای مرد

سال ۱۳۸۰ برای اولین بار استاد را در همایش اهل قلم جام در تربت جام دیدم. بسیار صبور و آرام اما غوغا برانگیز در شعر خوانی. با خواندن اولین شعرش شور و هیجانی وصف ناپذیر در سالن ایجاد کرد. .....

نوشته شده توسط ملیحه بذری در یکشنبه ششم اسفند ۱۳۹۱ |

 غلامحسین غفاری - نوازنده و خواننده

صدایی به زیبایی نغمه های بی نظیر و ملکوتی که برای عرفان و عشق می خواند

نوشته شده توسط ملیحه بذری در دوشنبه بیست و دوم خرداد ۱۳۹۱ |

    اسفندیار تخمكار عليائي- سازنده ي ساز و نوازنده ي دوتار 

مردي كه هميشه مي خند د تا كسي نداند براي هنر چه رنجها كه نكشيده است....

 اسفنديار تخم كار عليائي فرزند علي جمعه در سوم فروردين 1342 در روستاي صيدآباد از توابع شهرستان تربت جام متولد شد., وي تحصيلات خود را تا سال سوم دبيرستان ادامه داد و بعد به دلائلي ترك تحصييل نمود. .

 پدرش در نواختن دوتار و اجراي مقامهاي اصيل منطقه توانايي و مهارت خاصي داشت و در كار ساخت ساز دوتار نيز استاد بود.....

نوشته شده توسط ملیحه بذری در دوشنبه بیست و دوم خرداد ۱۳۹۱ |

             غلامعلي پور عطائي- معلم و استاد آواز محلي نوازنده دوتار 

نغمه هاي نكيسائي اش هنوز هم هم آتش به جان همه عاشقان مي اندازد كه: الهي ور  افتد نشان جدائي...

غلامعلي پور عطائي در شهريورماه سال 1326 در روستاي محمود آباد عليا از توابع تربت جام ديده به جهان گشود.

از همان دوران كودكي نوازندگي دوتار را در محضر پدر آموخت. سپس از حضور اساتيدي چون الله رسان عثماني . عبدالحميد ايوبجان. منصور باطوري. قادر روزمحمد بهره جست.

سپس با استاد ذوالفقار عسگريان آشنا شد كه دوتار را با چهار ده پرده مي نواخت و از محضر اين استاد به حد كفايت فيض برد. در همين سالها بود كه به استخدام آموزش و پرورش در آمد و به بخش صالح آباد رفت. در آنجا بود كه با استاد ( ادهم شيخي ) آشنا شد . فن پنجه برگردان يا پنجه پيچ را از وي آموخت. .....

نوشته شده توسط ملیحه بذری در دوشنبه بیست و دوم خرداد ۱۳۹۱ |

  محمد فاروق كياني پور- معلم و استاد بازيهاي آئيني و حركات موزون نمايشي 

آنقدر هنرش ناب و بكر است كه فقط مي توان گفت:

 رقصي چنين ميانه ميدانم آرزوست...

محمد فاروق كياني پور در اسفند ماه سال 1330 خورشيدي در شهرستان تربت جام در خانواده اي فرهنگ دوست و مهمان نواز و هنر شناس پا به عرصه وجود نهاد .

بعد از گذشت سالياني چند به عنواني يكي از حافظان فرهنگ و هنر ايران زمين ( معتقد به آيين و رسوم گذشتگان ) به جمع آوري و نظم و قاعده نهادن در امر هنرهاي آييني ( Ritualrites ) تربت جام پرداخت.

پدرش شير محمد كياني از شخصيت هاي قابل احترام مردم بود كه ضمن كار و فعاليت روزانه ، علاقه و عشق وافري به جمع آوري كتب و آثار گوناگون تاريخي ،اجتماعي ايران زمين داشت و نهايت آنكه در چنين خانواده اي است كه فاروق دوران كودكي را زير نظر پدرش مي گذراند ..... 

نوشته شده توسط ملیحه بذری در دوشنبه بیست و دوم خرداد ۱۳۹۱ |

نور محمد درپور- استاد آواز محلي و اشعار عارفانه 

آرام و صبور و كم حرف. اما غوغا بر انگيز در صحنه هاي هنر.

 آواز خواني كه براي خدا مي خواند و عرفان وعشق...

 نور محمد  در پور در سال 1310 در روستاي سرخسراي باخرز از توابع شهرستان تايباد  متولد شد.

او از همان اوايل كودكي علاقه فراواني به خوانندگي داشتند و چون استعداد فراوان و صداي دلنشين و خوبي داشت از همان زمان از محضر اساتيدي چون صوفي مرتضي پري .حاج عبدالحميد رسولي . دادخدا كبوداني. ياسين مريدار و چند استاد ديگر بهره برد.

وي از اوايل جواني و نوجواني در محافل ذكر شركت مي كرد و وقتي شروع به خواندن غزليات عرفاني مي كرد تمامي حاضران مجلس شروع به ذكر و جر مي كردند.

 فعاليت وي با صدا و سيما و وزارت فرهنگ از سال 1352 و به واسطه خانم فوزيه مجد شروع شد كه در همان سال به عنوان غزل خوان عرفاني خاورميانه معرفي شد. .... 

نوشته شده توسط ملیحه بذری در دوشنبه بیست و دوم خرداد ۱۳۹۱ |

  عبدالله سرور احمدي- نوازنده دوتار

 آرام و متواضع و مردي كه براي دل مخاطبانش مي نواخت...

عبدالله سرور احمدي در سال 1328 در تربت جام و در خانواده اي هنرمند چشم به جهان گشود .

از همان دوران كودكي يعني نه سالگي با نغمه هاي ساز مرحوم مادرش آشنا شد كه در وي علاقه شديدي به اين هنر ايجاد شد و اين علاقه باعث شد كه مادرش خود به فراگيري اش بپردازد.

پدر و مادرش دوتار نواز بودند , بالاحض مادرش كه خيلي صاحب نظر و مقامدان بود و دوتار رابه خوبي مي نواخت و ثلث قرآن كريم را حفظ بود به طوريكه تا آخر عمر مكتب خانه داشت و درس مي داد .

او طولي نكشيد كه دوتار نوازي را ياد گرفت. وي در سال 1348 براي اولين بار جهت اجراي موسيقي به صدا و سيماي مركز خراسان دعوت شد و اين همكاري تا سال 1356 ادامه داشت..... 

نوشته شده توسط ملیحه بذری در دوشنبه بیست و دوم خرداد ۱۳۹۱ |

  محمد كوثري- پزشك 

به پاس بيش از چهل سال خدمت او به جام و مردم نجيبش تنها مي توان گفت:

صدها فرشته بوسه بر آن دست مي زنند                 كز كار خلق يك گره بسته واكند 

 بعد از هزار سال اگر بر لحدم نظر كنيد مشك شود همه تنم ، روح شود همه تنم...

 دكتر بود و عشق .... دكتر بود و اميد، دكتر بود و دريا دريا آرزو .....

او غريب غريب نوازي بود كه دستهايش « عشق » و چشمهايش تجسم « مهرباني » بود. او بيرق آرزوهاي مردمي بود كه « دندان » داشتند و « نان » نداشتند . به راستي مگر مي شود ، اين همه «گذشت » و «ايثار» را به تفسير نشست .

مگر مي شود ، از تنهايي اش گفت و آرام بود . مگر مي شود ، اجاق تنگ سينه او را شكافت ، از دردهايش نوشته و اشك نريخت . او چه شبهايي در بستر تنهايي اش اشك مي ريخت و دليل ماندنش را مي گفت كه «من از اين سرزمينم . چراغم در اين خانه مي سوزد ، من از اين تخته پوست به جهان مي نگرم... »

هنوز صداي ناله هاي دكتر مي آيد كه تا آخرين دم حيات به محرومان و دردمندان اطرافش مي گفت : بعد از هزار سال بر لحدم نظر كنيد ، مشك شود همه تنم روح شود همه تنم ......  

نوشته شده توسط ملیحه بذری در دوشنبه بیست و دوم خرداد ۱۳۹۱ |

                                                     قاضي جلال الدين فقهي سلجوقي – عارف و شاعر 

بر سنگ مزارم بنويسيد كه آشفته دلي خفت در اين خلوت خاموش

كه او زاده غم بود و ز غمهاي جهان گشت فراموش

 قاضي جلال الدين فقهي سلجوقي در سال ۱۲۶۹ هجري شمسي در جلگه موسي آباد از توابع شهرستان تربت جام از پدري اديب و فقيه – حاج خليفه احمد صاحب – و مادري فرزانه – ملا صاحب جان غفر الله – متولد شد. 

نخستين شعري كه او سرود در دوران دوازده سالگي بود كه حالت عشق و شوق او را وادار نمود تا به شعر و شاعري روي آورد . از جمله اين شعرها مي توان به بيت زير اشاره نمود:  

به سن ده و دو بعهد صغر                       كتابي نوشتم به امر پدر 

نوشته شده توسط ملیحه بذری در دوشنبه بیست و دوم خرداد ۱۳۹۱ |

 دادعلی درس آخوندی– شاعر 

غباري در غربت و گمنامي- سكوت . حركت و باز... تكرار عمر آدمي ست ... پژواك

دادعلي در حدود يك قرن پيش در سال 1273 ه.ش در يكي از روستاهاي ديار شيخ جام به دنيا آمد و يك حرف و   ده حرف علم و تحصيل را از ريزه روزي علمي مردان ايل و ولايت بر زبان نهاد و زانوي تلمذ بر مكتب خانه اساتيد آن سامان: عبداللله هراتي و حاج خليفه ملا سلطان – خداآمرزگان – ساييد و اين نهال زمينگير كه مي شد در آرامش ببالد و تناور گردد در هجوم نبردهاي قومي و تيره اي دل به گردباد ناكامي و نابكاري ايام سپرد و گرد ياس و حسرت تحصيل بر چهره اش به يادگار غبار گمنامي ماند.

دادعلي پس از چندين بار گريز و ناگزيري سرانجام غريب و تنها و روي زرد از رنج و خواري و مستمندي دل در حد و جلگه موسي آباد جام و شباني رمه رميده روزگارش نهاد.

نفرين به جنگ و جدل و برادر ستيزي . پس از فروكش طوفان خون و تاخت و تاز براي دادعلي پدري سالخورده – ملاابراهيم- و مادري دل آزرده مانده بود و نيز زن و فرزندانش ....

نوشته شده توسط ملیحه بذری در دوشنبه بیست و دوم خرداد ۱۳۹۱ |

درویش شیخ ابوذر بوزجانی از بوزجان جام و از پیران طریقت در قرن چهارم هجری قمری بود.

نورالدین عبدالرحمن جامی شمه‌ای از تجربه و نمونه‌ای از اشعار او را به دست داده است.

 شعرهای بوزجانی مورد توجه و عنایت شیخ احمد جام واقع شده و در آثار شیخ جام، جای جای، به آنها استشهاد شده است.

وی در زمان حیات و بعد از آن از چنان شهرتی برخوردار بود که به گفته ی مولانا جامی در نفحات الانس، سبکتکین، موسس سلسله‌ی غزنویان به همراه فرزند خرد سالش، سلطان محمود، به دیدار وی در بوزجان رفته است.

نوشته شده توسط ملیحه بذری در جمعه نوزدهم خرداد ۱۳۹۱ |

ابوالوفا محمدبن محمدبن يحيي بن اسماعيل بوزجاني، منجم و رياضيدان عاليقدر اسلامي ايران در اول رمضان سال 328 هجري قمري، برابر با دهم ژوئن 940 ميلادي، در بوزجان (تربت جام کنوني) چشم به جهان گشود.
بوزجاني، پس از کسب مقدمات علوم رياضي، راهي عراق شد و در بغداد رحل اقامت افکند. بغداد در آن زمان مرکزيت علمي داشت و محل اجتماع بزرگان علم و دانش پژوهان بود. همين اوضاع مساعد علمي استاد را بر آن داشت تا دامنه تتبعات و تحقيقاتش را گسترش دهد.
او در رصدخانه بغداد، که خود رياست آن را به عهده داشت، به پژوهشهاي علمي مشغول بود و با گروهي از رياضيدانان و منجمان طراز اول همکاري و مراوده علمي داشت. در سالهاي 345 و 346 يزدگردي، بنا به روايت بيروني، استاد در باب التين بغداد، ميل کلي را رصد کرده و آن را 23 درجه و 35 دقيقه يافته است. و نيز عرض جغرافيايي بغداد را با يک سلسله مشاهدات نجومي اندازه گيري کرده و آن را برابر با 33 درجه و 2 دقيقه به دست آورده است.(1)

نوشته شده توسط ملیحه بذری در پنجشنبه هجدهم خرداد ۱۳۹۱ |

وي خواهر زاده شاعر برجسته ايراني نور الدين عبدالرحمن جامي بود و در اوايل قرن نهم هجري قمري در خرجرد جام به دنيا آمد.

او در طول زندگاني طولاني خود روزگار امير تيمور،سلطان حسين بايقرا و شاه اسماعيل‌اول صفوي را دريافت و مورد اكرام و تجليل اميرعليشيرنوائي و شاه اسماعيل قرار گرفت.

وي در زندگاني به مدح و ستايش شاهان و امرا نپرداخت و روزگارش را با كشاورزي و زراعت مي گذراند و درآمد خود را نيز بين فقرا ومستمندان تقسيم مي كرد.

او پس از چند دهه تلاش در عرصه شعر و هنر در سال 927 هجري قمري در خرجرد جام درگذشت.

نوشته شده توسط ملیحه بذری در چهارشنبه هفدهم خرداد ۱۳۹۱ |

مزار شخ احمد جامی

«احمد ابن ابوالحسن جامی نامقی ترشیزی» معروف به شیخ احمد جام (زاده ۴۴۰ - درگذشته ۵۳۶ هجری قمری) معروف به «ابونصر احمد ژنده‌پیل» یا بطور خلاصه «ژنده‌پیل» از عارفان دورهسلجوقی بود.

وی از عارفان و صوفیان بنام قرن ششم هجری قمری است.

زادگاه وی نامق از دیار ترشیز یا کاشمر فعلی بوده و مدفن وی در تربت جام می‌باشد.

 طول عمر وی را بیشتر مراجع ۹۵ سال و بعضی ۹۶ سال ذکر کرده‌اند.

نوشته شده توسط ملیحه بذری در چهارشنبه هفدهم خرداد ۱۳۹۱ |

سید معین‌الدین علی پسر نصیر پسر هارون پسر ابوالقاسم حسینی قاسمی انواری تبریزی معروف به قاسم انوار، از شاعران ایرانی است.

کلیات قاسم انوار شامل بر تعدادی غزل، قطعه، رباعی و چند مثنوی‌است.

مثنوی‌های او انیس‌العارفین و صدمقام نام دارد که در بیان اصطلاحات عرفان و تصوف سروده شده‌اند. وی در شعر بیشتر قاسم و قاسمی و گاهی قاسم انوار تخلص کرده‌است.

آثار نثر او به فارسی ساده تحریر شده‌اند؛ مهم‌ترین این آثار رساله در بیان علم، و رسالة سؤال و جواب است. وی به زبان‌های فارسی، ترکی و گیلکی شعر سروده‌است.....

نوشته شده توسط ملیحه بذری در چهارشنبه هفدهم خرداد ۱۳۹۱ |

  نورالدین عبدالرحمن جامی، بزرگترین شاعر و سخن سرای قرن نهم هجری است. وی در سال هشتصد و هفده هجری قمری در "خرجرد" در نواحی و ایالت "جام" به دنیا آمد. جامی هم در شعر و هم در نثر از بزرگترین ادبای ایران است و آخرین شاعر بزرگ "سبک عراقی"؛ پیرو "سعدی" و مولوی رومی" و "نظامی" محسوب می­گردد.

به همین جهت علاقمندان به سبک عراقی، به وی لقب "خاتم الشعرا" داده‌اند. وی از شاعران "متصوف" است؛ که از "شیخ محیی­الدین عربی" و "شیخ صدرالدین قونوی" پیروی می‌کرده است. نام او "عبد الرحمن" و لقب نخستین او "عمادالدین" و لقب مشهورش "نورالدین" است.

ایام کودکی و تحصیلات ابتدایی جامی در همین ولایت می‌گذرد. او یک خواهر و یک برادر از خود کوچکتر نیز داشته است که از خواهرش بعدها "نظام­الدین عبدالله هاتفی "(شاعر)، تولد یافته است و برادرش هم "شمس­الدین محمد" در موسیقی، طب، ادبیات و فقه نامدار بود....

نوشته شده توسط ملیحه بذری در چهارشنبه هفدهم خرداد ۱۳۹۱ |